ها،هآره،حقّیقّتِش مِ مِرَفتِم دِ تو باغا پُشتِ غسالخونه آواز مِخوندِم وِرَه دِلِ

خودِم فقَّط.خُ اَ وختی رِژیم عوض شُدَه دَ هیچکس آواز مِنِه گوش نِمُکُنَه…

هیچکه دیَّه نِمِرَقصَه .البت خوب بی ئی بساط مطربی ریشه کَن بی.چی بید

 ئی .دَسِّ شما درد نَکُنَه ئیما نِه نِجات دادین دِ خُوردِنِ نونِ

مُطرِبی.اصغرپلیسه م هِی مُگُفت ئی نون خُوردَن نَرَه ،ولی خُ مِ دِ تو گوشِ

گاو وِ خواب بیدِم… البَتَه قّبلِ ئیکه رِژیم عوض بَشَه ، اَ وقّتیکه جنگ مطربا دَر

گِرِفت ها ، کُلَن مِ دیَه فقَّط سی خاطِرِ دلِ خودِم آواز مِخوندِم…اولِش فکر

کِردِم فکِ فامیلِ زِلفی بایَست باشَن یا کَسِ کارِ میر کمونچَه…خُ خدانَدارا

همه ش فکر مِکِردِن مِنِه بدبخت باعثِ بانی جنگ ئی دوتا بیدِم ،چِه جنگی

  بی حاج آقّا ،اوه اوه ... شما وِ گِمونم تازَه تشریفِتونه وِ ئی شهر آوُردین ،نه

 ؟…چی،چینِه حاجی ؟!... ها ، خُ همو نَقلِ سرهنگ خِدمَتِت مِگِم دَ…خُ نه ،

 هَمَه اینا وِ هَم رَبط دارَن.اعدام ، نه اونا که تو باغ حبیب مِنِه خفت کِردِن

مُخواستِن اگر از سر آواز بَخونِم اعدامم کُنن...کیه اعدام کِردَن؟...هَ؟...نه دِ ،

 ئو که همو اول شولوغیا فِرار کِرد.زَنِشِ جا گذاشت وُ فِرار کِرد،ها خُ مِنَم همو

 سرهنگ سپه دارِ مِگِم دیَه.پَچی ،هآره خُ.اوّل که میاد دِ تو شهر میرَه دَرِ

 خونَه حبیبِ نِنَه لیلا...ها بارکلا،حبیب بعد فِرارِ سرهنگ ترتیبِ طلاقِّ غّیابی

 فخری خانِمِ مِدَه وُ وِرَ خودِش عقدِش مُکُنَه حالِشِ مُکُنَه دیَه،قُمری سیا بخت

 اَ دَسِ همی دِغ کِرد مُرد ...سرهنگ چی ؟...دِ همینِ مِگِم بَرات... تمومِ ئی

بدبختی مِ اصلَن دِ گور هَمی سَرهنگ دِرمیاد…اصلَن مَ کِه سرِم سَرِ میزِ

بُرِشِم بی،سَرِ چرخِ خیاطی پایی م ، سرهنگ بی که دَسی دَسی اِنداختِم

 دِ دستَه مطرِبا ، وَگَرنه مِنِه چی به آوازَه خوُونی خُ خدا…البت تَشِ همَه ئی

 بَدبَختیا دِ زیرِ سَرِ زنش دِرمیاد.اصلن هَمی که بَندَنِ الان گِرِفتینِم وِ جُرمِ مُردَه

 دُزدی…چی ؟...پَ چی ،پَ اشتباه نَکِردید؟!... اشتباه کردید بابا خُ...تقّصیر

سرهنگَ، دِ اصل تقّصیر زَنِشَه، فخری خانم.گُتِم که برات، الان فخری خانِم زنِ

 حبیب نِنَه لیلا...ماجرا نِنَه لیلا نَم کِ مِدانی حَتمَن.همیشَه پِسرِ وِ اسم

آقاش صدا مِزِنن ،مگر ئیکه نِنَه یارو چیزَکی جورَکی...بِوَخشید نه استَخفُرِّلا

  لیلا مُردَه دیَه،نه، خُ...خُ خودِت مِدانی دَ !...شما که ماشالّا هَمَه چیزِ

مِدانی ...پَ چی مِگی تو ئو غاغِذا تو پوشَه ت نُوِشته ئوجور.خُ سرهنگ

هَمی وِ خاطِرِ فخری ئی بِلا نِه سَرِ قُمری آوورد.اَی قُمری خانِم خُدا بَکُشَم

 سیت...تُف دِ روت حبیبِ نِنَه دُرُس...حیف ِئو چشِ قِّشَنگ که بَخورَش

مور،حِیفِ ئو چَشا هِزار رَنگ کِه خاک بَکَش کور،هِی وِی خُدا ، هِیرو هِیرو

هِی...خدایی دو تا زن قِّشَنگِ  مِلس دِ ئی شهر بی ،هر دوتاشَم بی نصیب

 ئی نِنَه فُلان...فخری، اِی هِی سی فَخری ، ئو روز اولی که سرهنگ سُوارِ

 جیپِ رو بازِش کِرد دِ تو تَمومِ شهر گردوندِش…فَخری خانِم  فَخری خانِم بی

 وِ روزِ نَوَد… دِ دَسِ ئی روزگار،بازی بازیش زیادَه، زیاد،مَگَر نه حاجی جو …

چینِه ؟…خُ بِذار وِ حوصِلَه تا بِگَم بِرات بِفَمی تو ئو غاغَذات دُروغّ نُوِشته ن

دادَن دَسِّت حاجی جو،قُّروونِ ئو ریشَ قَّشَنگِت بَرِم … کاش مِ نِصفِ  ئو ریشِ

 تُونِه می داشتم وِ خدا... دَسِ میاوُردِم بِش... ولی خودِمانیم حاجی آقّا

،خدایی خیلی قّیافه ت بِرام آشنائَه…یِه رِفیقّی داشتِم خیلی قّیافه ش شَبیهِ

 شما بی...البت اِستَخفُرِّلا ئو قُمار باز بی...وقّتِ شُلوُغّیا که داشت رِژیم

عَوَض مِشُد، یِه دَفَه گُمِ گور بی...مُردَه شورِ هَمی غَّسالخونَه بی...صدا غَلاغ

 هانِ مِشنَوی .هَر وقّت کسی تو ئی شهر میمیره هَمَه غَلاغ ها جَمع مِشَن

 رو پُشتِ بونِ غسالخونَه .مِشنَوی صِداشونِ.هَمه شَهر مِفَهمَن که اَلان دارَن

 دِ غَسالخونَه مُردَه مِشورَن...شُما خیلی قّیافَه ت شبی... وِلِش کُ...چی

چیَه ؟...غَلاغ غَلاغَه خُ .نَشنُفتی غار غار مُکُنَن .غار غارِشو آدِمِ کَر مُکُنَ...ئی

 تُخمِ چِشا مِنِ سِیل کُن ، عِینِ اَنِ غِلاغ سبزَ ، حالا فَهمِسی غِلاغ چیَه

؟...چیِه !...مِگُتِم، اَ خُ ، خُلاصَه حاجی هرچی شَر دِ ئی شَهر وِ پا بی، دِ تو

گورِ زنا غریبَه  بی وُ بَس…اِی اِی…کُدوُم گور؟... گور!…مِ چی بِگَم وَلله ، خُ مَ

 دارِم خِدمتت هَمینِه مِگِم …کارِ سرهنگ بی خُ خُدا حاجی ، وِ ئو خدا کِه

مِپَرَستی ، دِ جا مُهر پیشونیتَم معلومَه عبادتِتَم زیاده...کی، مِ؟ دَس شما دَرد

 نَکُنَه ، یعنی مِفَرمایی مِ مُعتادِم ، نَفَرما ئی حرفِ حاجی ،فقّط عِرَق، یعنی

خُ اونم که الحَمدِلا دیه پیدا نِمِشَه.دَس شما درد نَکُنَه چِ کارِ خویی کِردید

رِژیمِ عوَض کِردید ئی بساطِ عرقّ فِروشیا وُ سازِ آواز ِمطرِبا جمع بی رفت

پِی کارِش…البت ئی شهر دوتا مطرب دِرَجَه یَک داشت که یَکی شونِ ئو

یَکی کشت ،خودِشَم کوه وِ کوه فِرار کِرد...مِ بی تقّصیرم حاجی...همه ش

 تقصیر زِلفی بی...یَک ضربی مِزَد خُداندار... حال مِکِردی،ئیجوری ،لِب دِرِ دِ

لِب ، لَه دِ رِ دِ لِب ، رِم دِ رِ دِ رِم ،رِم دِرِ دِ رِم ، یَکصَدِ بیس پَنج ضَبدَرِضَبدَرَ

بیس پنج ، ضربدر بیس پَنج یکصد بیس...مُزَخرَف چیَه؟... خُ ئینا وِ ئو چیزی

که باید بِگِم ربط دارَه ، بی ربط که نیسا...ها،هَمو...مِ وقّتی که مِگِم هرچی

 شَّر دِ ئی شهر وِ پا مِشَه دِ زیر سَرِ زَنونه غریبه دِرمیاد ، خُ شما باور

نِمُکُنی ...

پی نوشت :

مدتی ست ذهنم درگیر نوشتن نمایشنامه ای ست .در حین نوشتن این نمایشنامه ، خبرهای غزه رسید ... حالا فضای غزه بد جور ذهنم را درگیر کرده ... مسئله ی انسانی اش .تنها و تنها مرگ و زجر انسان ...چند بار اتود زده ام .هربار ناموفق ... مدتی ست سخت مشتاق به نوشتن نمایشنامه ام .سخت مشتاق ... تنها مشتاق ....

راستی آنچه که از دو تکه ی داستان ذیل تا بحال خوانده اید ، به نظر شما چقدر قابلیت اجرا یی دارد...؟!