(این داستان به شهادت دو سه نفری که خوانده اند تمام است .تنها مانده چند روتوش که عادت و وسواس دیرینه ی من است .به عمد بریده ای از آن را گذاشتم ، به همان علت که آن دو سه نفر خواندند.خواستم ببینم که لحن و زبانش تا چه حد قابل فهم و انتقال است .این پرسش من از شما یی ست که می خوانید ... و اینکه اگر خواستید از احساستان به این نوشته بگویید و ... ، داستان کامل به زودی در یکی از نشریات مکتوب یا اینترنتی منتشر می شود...)

 پیش نوشت : فونت متن به این دلیل درشت است که راحت تر خوانده شود ...

آقا رضا وصله کار ، کت شلواری دکمه دار

...اِی هِی… وِهَرکی که بِگِی رو آوُردِم.نِمِشَه...خدا وکیلی نمِشَه…وَلله بِ لله نِمشَه… مَ وِ زِمینُ

زِمون رو آوُردِم …البتَ حنجَرَم سالِمَه ولی خُ نفَسِم مِشکِنَه دِ حلقِم .عکس دِ حَلقِّمم اِنداختِم ،ولی

خُو ئی دُکتِرا فرقِّ سر خَرِ اَ قّینِ گاو نِمِفهمن، چی کُنِم...چی،هَه؟!…خُ چَن دَفَه بِگَم اینه برات…

ها حاج آقّا ، بَله ، شما دُرُس مِفرمایی، دُرُسَه…خُ مَگَر نگُتِم برات…ها آ، همو دیَه… سِه شُو پیش

 بی گَمونِم...مَ چِ بِگِم خُ خُدا،عین واقّعیتِش همی اینَه دیَه،نَه خُ ئونم دُرُسه...گِمونِم دَه دَفعیَه دارِم

ئی حرفانِ وِرَت مِگِم.ها بارِکلّا... مِ سَرِم سَرِ چَرخِ خیاطی م بی…همو چرخ پایی اصغر

پلیسه…پلیسه مِزَد یَک جُون رضا ،دِ دُنیا پلیسَه کار ری دسِّش نبید خدابیامرز… اِی هِی روزِگار،

 خُودِ مِ ،یه وختی اول آخِرِ زَنونه دوزا ئی شهر بیدم وِرَ خُودِم...بَشکِنی چَرخِ فِلَک یا بَشی

 وِیرون،هَرچی سَخت آما وِ دَس تُوبردیش آسون… اِی هِی، مِنِ بی کَس…خُ صَبر کُ ، چّی ، خُ

 دارِم مِگِم برات. سَرِم رو خِشتَکِ نمی دانِم کی بید کِ یِهو رِمِّ دَرِ دَخمَنِه آووردِن ،چُرتِمِه

خُدانَدار اَ سوراخِ قینِم پِروند سگ مصب... گُتِم ، کیَه ،آمدِم صبر کُ...رِم رِم رِم ، خُدا نَدار دَرِ

 رُمبوندی سَرِم،کیَه، آسِمون دِ گُردَه ت.دَرِ کِ واز کِردِم ، وِی وِی، عوج بن عُنُقّ… خُدا ئی دِ کُجا

 دِراما وِ ئی شُو تارِ مِنه بَدبَخت … کی ؟…کی ئیجوری گُفتَه…غِلَط کِردَه هَرکَه گُفتَه. مَ خودِم وا

ئی جُف تُخم چِشام دیدِمِش...کجا نُوِشتَه؟!...هَ ؟… دِ تو ئو غاغِذا نوشته ، هَه !... یَعنی جنابالی

 وا ئی مَحاسِنِ مُتِبَرِکِت ،نه ، یَعنی خدا وکیلی نُوِشتَه تو ئی چارتا تیکَه غاغذِ بیشتِر دِ حرفِ مِ

قَّبول داری؟…اِی هِی ، دُورَه آخِرَ زِمونَ…مَ مِگِم وا ئی دو تا تُخمِ چَشا خودِم دیدِمش … حاجی

جو، سَرِم بَشَه فِدا ئو جا مُهرِرو پیشونیت ...تُف دِ ئی روزگار، مِ اگَر کوسَه نِمِشُدِم حالاَ ریشام قَدِ

 ریش شما سفیدِ سفید بیدِن ، البت مالِ شما که قّد مالِ رُستَمَه جُونِ رضا …اَ،هَمی دیَه، ئو شُو

اومَد دَرِ دَخمَه ،دَخمَه دیَه ، هَمو زیرپِلَه خیاطخونه اصغر پلیسه... گُتِم کِ واسه ت حاجی جو ،

اومَد سِراغِم که رضا آب دَسِت داری بَنیش زِمین دِ دُمِ سَرِ مِ بیا …اَی خدا نصفِ شُو ئی عَجَلِ

مُعَلَقِ دِ کُجا اِنداختی دِ سَر مِنِه مَفلوک …ها بابا ، دَرجا رَفتِم دِ پُشتِ سَرِش…هآره خُ دَ ، وقّتی

سرهنگ دستورمِدَه مَگَر مِتونی نَه وِ زِوون بیاری...نه بابا جوُن حاجی، مَ که جُرئَتِشِ نِداشتِم …

هاآرِه بابا ،گُتِم رو چِشِم، بِشش گُتِم چَشم جناب سرهنگ اَلان میام، خداییش دو قَدِ کلَّه مِ گُن

مِخواست بِشِش بِگَه نه ،بِگَه نِمیام… عینِ بُز سَرِمِ اِنداختِم پایین پشتِ سَرِش رَفتِم… چینِه؟… هاره

خُ ، البت کِ بِش گُتِم…چینِه بِش نَگُتِم !؟…خُ هَمو دیه رِژیمِنِه گُتِم، گُتِم جِناب سرهنگ ،رِژیم

عَوَض بیدَه ،شاه فِرار کِردَه  رَفتَه دِ سوراخِ...،ئووَقّت تو ئینجا چِه میکُنی ، ئینجا سی چه پیدات

شُدَه ... ها هَمو، بِش گُتِم جناب سَرهنگ اگر دسِ ئی جماعت بیُفته وِ خِشتَکِت تا پُشتِ پیشونیت

جِّرِش میدَن ،مِنَم سَرِم شُلوغَه ، صد تا وصلَه کاری دِ نُوبَت دارِم نِمِتونِم وِرَت زود بَدوزِمِش.دیه

دُورَه پارتی بازی خِلاص بید .شِنُفتی حاجی ،شاعرمِفَرما ، عامل وِ بازی بازی ، عامل وِ پارتی

بازی کوپِنِا مِنِ دُزدی. شِنُفتی حاجی؟ عاملِ قّندِ شَکَرِنِه مِگَم، خُدا نَدار یَک ریشی هَشتَه ، دو قّدِ

ریشِ حضرتِ عالی...دَری وَری چیه ، مِ مِگِم که،ها، آره،همیطور بِش گُتِم…چینِه؟ …همیطوره

هَمیطور که نه البت ،خُ دو قّدِ سَرِ مِ گُن میخواس ئیطوری با سرهنگ سپه دار حرف بَزِنه…نه،

فامیلی ش یِ چی دیَه بیده قّبلَن ، بعد کِ مِشَه سرهنگ عوضش مُکُنه مِشَه سِپَه دار...اِی دیز اگر

 سِپَهِ نِگَه نَداشتی...خوب گُتِم حاج آقّا،خوشِت اوومد…باشَه باشَه ،بِوَخشید بِوَخشید...خُ، بَفَرما ،

چِ، چِ بِگَم؟ …کدام شُو؟ … اَ، ها ئو شُو…، هیچی دیه،آقایی که شُما باشی ئیما هم راه اُفتادیم دِ

دُنبالش…هوا؟…نه هوا گِمونِم صاف بی ، صاف صاف ،جوره آیینَه…البت بِگم دقّیقِّش یادِم نیس…

دفعه قَّبلی ؟...هاآرِه ، همو ، یادِم میا ،نه ،یادم ...خُ خُدا حاجی مَ یادِم نیسا دیشُو شوم چَ

خوُردِم...دِ گِمونِم خایَه  مرغ خوردِم.جات خالی بی حاجی ،مرغِش اول آخِرِه هرچی

مرغَه ...ها ها ،بوَخشید. گِمونِم دَفعه قّبلی گُتِم بارون بی…ها!...هآرِه ، گمونِم یه نیف نیفِ

بارونی میزد…اَ ،هاره ،بارون بی .سرهنگ گتِم رضا یه بارون بارونی بَخون .شِنُفتی ش، حاجی

 ؟...بارو بارو بارونَ هِی ، دَسِّتِ بِ وِ دَسِم بیارِیم وِ خونَه هِی...البت اگر مِتونسِّم آوازشِ بَخونِم

 خیلی خوب بی...آره حاج آقّا.یادِمَه اولِ کوچه باغا پشت قَّبرستون بیدیم.یادمَه سرهنگ یه دَفعَه

پُشتِشِ کِرد وِ مِ ،روشِه کِرد وِ پرچینِ باغ ،شلوارشِه ،گلابِ قَّمصر دِ ئوروت حاجی ،پَنّج دِیقَّه یِه

نَفَس شاشید . بیشتِر دِ صد دَفه دِ تو ئو باغا سرهنگ قمار کِردَه ،دَستَه مطرِبام سی شادی دِلِش تا

خود صُب زَدن وِ سازُ وُ رقّصیدن...اونِه مَ نِمِدِنِم.مَ فقَّط یادِمَه هَمی کِه پَرچین باغ حبیب لله نِنَه

لیلا نِ دیدِم ، مو وِ تَنِم سیخ واساد…سرهنگ گُت پَ چونَ مِثِ سگ گَرسگ لرز مِزِنی رِضا…ها

 حاج آقّا، جا ئی زخمِ زیر چُونَمِه مِبینی حاجی جو… دِ تو باغ حبیبِ لله نِنَه لیلا ، باغ پشت

غسالخونَنِه مِگِم.مِبینی پوسِ گردِنِم چَسبِسَه زیر چونَه م، همو ئو چارتا تارِ ریشِ کوسه مَم سوختِن

 خداندارا، جون رضا داغ هَشتِن دِ رو حَلقُ وُ حنجره م … تهدیدِم کِردِن که اگر دَفِه یی دیَّه آواز

 بَخونِم خَفَم مُکُنن…یعنی اعدامِم مُکُنن...قّیافه م که خودِش دِ خودِش گُهی بید ، ئی خداندارام بَدتِر

ریدِن  توش.آره حاجی جو،قُّروُونِت بَرِم…ها...؟!