این را امروز شنیدم .تمام روز ذهنم واگویه اش می کرد .تکرار ... شهید تا حدی تکرار شد که بی معنی ،معنی شد.

"آنکس که عاشق شود ،و پنهان کند و در عشقش عفیف بماند ،شهید بمیرد " 

نمی دانم چرا یاد این بیت از وحشی افتادم - من عاشق این شاعرم...

"آن که برجانم از او دم به دم آزاری هست     می توان یافت که بر دل زمنش باری هست "

یا

"تو مپندار که مهر از دل محزون نرود      آتش عشق به جان افتد و بیرون نرود

وین محبت به صد افسانه و افسون نرود   چه گمان غلط است این ،برود چون نرود "

هر بار این صفحه را می بینم ،احساسم نگاهی را می بیند که نگاهش این سطور را خوانده و هیچ ردی از خودش به جا نمی گذارد ... مطمئنم. چون با هر بار باز کردن این صفحه - بعضی روزها - نگاهش را می بینم ...فقط بعضی وقتها ... و خنده ام می گیرد .سر می گذارم لابلای این نقطه چین ها و سکوت ها تا خوابم بگیرد .باید بخوابم .چون پنج صبح فردا باید ادامه ی آن بختک لعنتی را بنویسم .حتی در حد یک صفحه یا یک سطر حتی...