(بخشی دیگر از داستان  آقا رضا ... را هم اینجا بخوانید و بقیه اش را در شماره ی آینده ی جن و پری .اگر لطف میترا الیاتی مثل همیشه شامل حالم شود...)

 

ها،هآره،حقّیقّتِش مِ مِرَفتِم دِ تو باغا پُشتِ غسالخونه آواز مِخوندِم وِرَه دِلِ

خودِم فقَّط.خُ اَ وختی رِژیم عوض شُدَه دَ هیچکس آواز مِنِه گوش نِمُکُنَه…

هیچکه دیَّه نِمِرَقصَه .البت خوب بی ئی بساط مطربی ریشه کَن بی.چی بید

 ئی .دَسِّ شما درد نَکُنَه ئیما نِه نِجات دادین دِ خُوردِنِ نونِ

مُطرِبی.اصغرپلیسه م هِی مُگُفت ئی نون خُوردَن نَرَه ،ولی خُ مِ دِ تو گوشِ

گاو وِ خواب بیدِم… البَتَه قّبلِ ئیکه رِژیم عوض بَشَه ، اَ وقّتیکه جنگ مطربا دَر

گِرِفت ها ، کُلَن مِ دیَه فقَّط سی خاطِرِ دلِ خودِم آواز مِخوندِم…اولِش فکر

کِردِم فکِ فامیلِ زِلفی بایَست باشَن یا کَسِ کارِ میر کمونچَه…خُ خدانَدارا

همه ش فکر مِکِردِن مِنِه بدبخت باعثِ بانی جنگ ئی دوتا بیدِم ،چِه جنگی

  بی حاج آقّا ،اوه اوه ... شما وِ گِمونم تازَه تشریفِتونه وِ ئی شهر آوُردین ،نه

 ؟…چی،چینِه حاجی ؟!... ها ، خُ همو نَقلِ سرهنگ خِدمَتِت مِگِم دَ…خُ نه ،

 هَمَه اینا وِ هَم رَبط دارَن.اعدام ، نه اونا که تو باغ حبیب مِنِه خفت کِردِن

مُخواستِن اگر از سر آواز بَخونِم اعدامم کُنن...کیه اعدام کِردَن؟...هَ؟...نه دِ ،

 ئو که همو اول شولوغیا فِرار کِرد.زَنِشِ جا گذاشت وُ فِرار کِرد،ها خُ مِنَم همو

 سرهنگ سپه دارِ مِگِم دیَه.پَچی ،هآره خُ.اوّل که میاد دِ تو شهر میرَه دَرِ

 خونَه حبیبِ نِنَه لیلا...ها بارکلا،حبیب بعد فِرارِ سرهنگ ترتیبِ طلاقِّ غّیابی

 فخری خانِمِ مِدَه وُ وِرَ خودِش عقدِش مُکُنَه حالِشِ مُکُنَه دیَه،قُمری سیا بخت

 اَ دَسِ همی دِغ کِرد مُرد ...سرهنگ چی ؟...دِ همینِ مِگِم بَرات... تمومِ ئی

بدبختی مِ اصلَن دِ گور هَمی سَرهنگ دِرمیاد…اصلَن مَ کِه سرِم سَرِ میزِ

بُرِشِم بی،سَرِ چرخِ خیاطی پایی م ، سرهنگ بی که دَسی دَسی اِنداختِم

 دِ دستَه مطرِبا ، وَگَرنه مِنِه چی به آوازَه خوُونی خُ خدا…البت تَشِ همَه ئی

 بَدبَختیا دِ زیرِ سَرِ زنش دِرمیاد.اصلن هَمی که بَندَنِ الان گِرِفتینِم وِ جُرمِ مُردَه

 دُزدی…چی ؟...پَ چی ،پَ اشتباه نَکِردید؟!... اشتباه کردید بابا خُ...تقّصیر

سرهنگَ، دِ اصل تقّصیر زَنِشَه، فخری خانم.گُتِم که برات، الان فخری خانِم زنِ

 حبیب نِنَه لیلا...ماجرا نِنَه لیلا نَم کِ مِدانی حَتمَن.همیشَه پِسرِ وِ اسم

آقاش صدا مِزِنن ،مگر ئیکه نِنَه یارو چیزَکی جورَکی...بِوَخشید نه استَخفُرِّلا

  لیلا مُردَه دیَه،نه، خُ...خُ خودِت مِدانی دَ !...شما که ماشالّا هَمَه چیزِ

مِدانی ...پَ چی مِگی تو ئو غاغِذا تو پوشَه ت نُوِشته ئوجور.خُ سرهنگ

هَمی وِ خاطِرِ فخری ئی بِلا نِه سَرِ قُمری آوورد.اَی قُمری خانِم خُدا بَکُشَم

 سیت...تُف دِ روت حبیبِ نِنَه دُرُس...حیف ِئو چشِ قِّشَنگ که بَخورَش

مور،حِیفِ ئو چَشا هِزار رَنگ کِه خاک بَکَش کور،هِی وِی خُدا ، هِیرو هِیرو

هِی...خدایی دو تا زن قِّشَنگِ  مِلس دِ ئی شهر بی ،هر دوتاشَم بی نصیب

 ئی نِنَه فُلان...فخری، اِی هِی سی فَخری ، ئو روز اولی که سرهنگ سُوارِ

 جیپِ رو بازِش کِرد دِ تو تَمومِ شهر گردوندِش…فَخری خانِم  فَخری خانِم بی

 وِ روزِ نَوَد… دِ دَسِ ئی روزگار،بازی بازیش زیادَه، زیاد،مَگَر نه حاجی جو …

چینِه ؟…خُ بِذار وِ حوصِلَه تا بِگَم بِرات بِفَمی تو ئو غاغَذات دُروغّ نُوِشته ن

دادَن دَسِّت حاجی جو،قُّروونِ ئو ریشَ قَّشَنگِت بَرِم … کاش مِ نِصفِ  ئو ریشِ

 تُونِه می داشتم وِ خدا... دَسِ میاوُردِم بِش... ولی خودِمانیم حاجی آقّا

،خدایی خیلی قّیافه ت بِرام آشنائَه…یِه رِفیقّی داشتِم خیلی قّیافه ش شَبیهِ

 شما بی...البت اِستَخفُرِّلا ئو قُمار باز بی...وقّتِ شُلوُغّیا که داشت رِژیم

عَوَض مِشُد، یِه دَفَه گُمِ گور بی...مُردَه شورِ هَمی غَّسالخونَه بی...صدا غَلاغ

 هانِ مِشنَوی .هَر وقّت کسی تو ئی شهر میمیره هَمَه غَلاغ ها جَمع مِشَن

 رو پُشتِ بونِ غسالخونَه .مِشنَوی صِداشونِ.هَمه شَهر مِفَهمَن که اَلان دارَن

 دِ غَسالخونَه مُردَه مِشورَن...شُما خیلی قّیافَه ت شبی... وِلِش کُ...چی

چیَه ؟...غَلاغ غَلاغَه خُ .نَشنُفتی غار غار مُکُنَن .غار غارِشو آدِمِ کَر مُکُنَ...ئی

 تُخمِ چِشا مِنِ سِیل کُن ، عِینِ اَنِ غِلاغ سبزَ ، حالا فَهمِسی غِلاغ چیَه

؟...چیِه !...مِگُتِم، اَ خُ ، خُلاصَه حاجی هرچی شَر دِ ئی شَهر وِ پا بی، دِ تو

گورِ زنا غریبَه  بی وُ بَس…اِی اِی…کُدوُم گور؟... گور!…مِ چی بِگَم وَلله ، خُ مَ

 دارِم خِدمتت هَمینِه مِگِم …کارِ سرهنگ بی خُ خُدا حاجی ، وِ ئو خدا کِه

مِپَرَستی ، دِ جا مُهر پیشونیتَم معلومَه عبادتِتَم زیاده...کی، مِ؟ دَس شما دَرد

 نَکُنَه ، یعنی مِفَرمایی مِ مُعتادِم ، نَفَرما ئی حرفِ حاجی ،فقّط عِرَق، یعنی

خُ اونم که الحَمدِلا دیه پیدا نِمِشَه.دَس شما درد نَکُنَه چِ کارِ خویی کِردید

رِژیمِ عوَض کِردید ئی بساطِ عرقّ فِروشیا وُ سازِ آواز ِمطرِبا جمع بی رفت

پِی کارِش…البت ئی شهر دوتا مطرب دِرَجَه یَک داشت که یَکی شونِ ئو

یَکی کشت ،خودِشَم کوه وِ کوه فِرار کِرد...مِ بی تقّصیرم حاجی...همه ش

 تقصیر زِلفی بی...یَک ضربی مِزَد خُداندار... حال مِکِردی،ئیجوری ،لِب دِرِ دِ

لِب ، لَه دِ رِ دِ لِب ، رِم دِ رِ دِ رِم ،رِم دِرِ دِ رِم ، یَکصَدِ بیس پَنج ضَبدَرِضَبدَرَ

بیس پنج ، ضربدر بیس پَنج یکصد بیس...مُزَخرَف چیَه؟... خُ ئینا وِ ئو چیزی

که باید بِگِم ربط دارَه ، بی ربط که نیسا...ها،هَمو...مِ وقّتی که مِگِم هرچی

 شَّر دِ ئی شهر وِ پا مِشَه دِ زیر سَرِ زَنونه غریبه دِرمیاد ، خُ شما باور

نِمُکُنی ...

پی نوشت :

مدتی ست ذهنم درگیر نوشتن نمایشنامه ای ست .در حین نوشتن این نمایشنامه ، خبرهای غزه رسید ... حالا فضای غزه بد جور ذهنم را درگیر کرده ... مسئله ی انسانی اش .تنها و تنها مرگ و زجر انسان ...چند بار اتود زده ام .هربار ناموفق ... مدتی ست سخت مشتاق به نوشتن نمایشنامه ام .سخت مشتاق ... تنها مشتاق ....

راستی آنچه که از دو تکه ی داستان ذیل تا بحال خوانده اید ، به نظر شما چقدر قابلیت اجرا یی دارد...؟!

(این داستان به شهادت دو سه نفری که خوانده اند تمام است .تنها مانده چند روتوش که عادت و وسواس دیرینه ی من است .به عمد بریده ای از آن را گذاشتم ، به همان علت که آن دو سه نفر خواندند.خواستم ببینم که لحن و زبانش تا چه حد قابل فهم و انتقال است .این پرسش من از شما یی ست که می خوانید ... و اینکه اگر خواستید از احساستان به این نوشته بگویید و ... ، داستان کامل به زودی در یکی از نشریات مکتوب یا اینترنتی منتشر می شود...)

 پیش نوشت : فونت متن به این دلیل درشت است که راحت تر خوانده شود ...

آقا رضا وصله کار ، کت شلواری دکمه دار

...اِی هِی… وِهَرکی که بِگِی رو آوُردِم.نِمِشَه...خدا وکیلی نمِشَه…وَلله بِ لله نِمشَه… مَ وِ زِمینُ

زِمون رو آوُردِم …البتَ حنجَرَم سالِمَه ولی خُ نفَسِم مِشکِنَه دِ حلقِم .عکس دِ حَلقِّمم اِنداختِم ،ولی

خُو ئی دُکتِرا فرقِّ سر خَرِ اَ قّینِ گاو نِمِفهمن، چی کُنِم...چی،هَه؟!…خُ چَن دَفَه بِگَم اینه برات…

ها حاج آقّا ، بَله ، شما دُرُس مِفرمایی، دُرُسَه…خُ مَگَر نگُتِم برات…ها آ، همو دیَه… سِه شُو پیش

 بی گَمونِم...مَ چِ بِگِم خُ خُدا،عین واقّعیتِش همی اینَه دیَه،نَه خُ ئونم دُرُسه...گِمونِم دَه دَفعیَه دارِم

ئی حرفانِ وِرَت مِگِم.ها بارِکلّا... مِ سَرِم سَرِ چَرخِ خیاطی م بی…همو چرخ پایی اصغر

پلیسه…پلیسه مِزَد یَک جُون رضا ،دِ دُنیا پلیسَه کار ری دسِّش نبید خدابیامرز… اِی هِی روزِگار،

 خُودِ مِ ،یه وختی اول آخِرِ زَنونه دوزا ئی شهر بیدم وِرَ خُودِم...بَشکِنی چَرخِ فِلَک یا بَشی

 وِیرون،هَرچی سَخت آما وِ دَس تُوبردیش آسون… اِی هِی، مِنِ بی کَس…خُ صَبر کُ ، چّی ، خُ

 دارِم مِگِم برات. سَرِم رو خِشتَکِ نمی دانِم کی بید کِ یِهو رِمِّ دَرِ دَخمَنِه آووردِن ،چُرتِمِه

خُدانَدار اَ سوراخِ قینِم پِروند سگ مصب... گُتِم ، کیَه ،آمدِم صبر کُ...رِم رِم رِم ، خُدا نَدار دَرِ

 رُمبوندی سَرِم،کیَه، آسِمون دِ گُردَه ت.دَرِ کِ واز کِردِم ، وِی وِی، عوج بن عُنُقّ… خُدا ئی دِ کُجا

 دِراما وِ ئی شُو تارِ مِنه بَدبَخت … کی ؟…کی ئیجوری گُفتَه…غِلَط کِردَه هَرکَه گُفتَه. مَ خودِم وا

ئی جُف تُخم چِشام دیدِمِش...کجا نُوِشتَه؟!...هَ ؟… دِ تو ئو غاغِذا نوشته ، هَه !... یَعنی جنابالی

 وا ئی مَحاسِنِ مُتِبَرِکِت ،نه ، یَعنی خدا وکیلی نُوِشتَه تو ئی چارتا تیکَه غاغذِ بیشتِر دِ حرفِ مِ

قَّبول داری؟…اِی هِی ، دُورَه آخِرَ زِمونَ…مَ مِگِم وا ئی دو تا تُخمِ چَشا خودِم دیدِمش … حاجی

جو، سَرِم بَشَه فِدا ئو جا مُهرِرو پیشونیت ...تُف دِ ئی روزگار، مِ اگَر کوسَه نِمِشُدِم حالاَ ریشام قَدِ

 ریش شما سفیدِ سفید بیدِن ، البت مالِ شما که قّد مالِ رُستَمَه جُونِ رضا …اَ،هَمی دیَه، ئو شُو

اومَد دَرِ دَخمَه ،دَخمَه دیَه ، هَمو زیرپِلَه خیاطخونه اصغر پلیسه... گُتِم کِ واسه ت حاجی جو ،

اومَد سِراغِم که رضا آب دَسِت داری بَنیش زِمین دِ دُمِ سَرِ مِ بیا …اَی خدا نصفِ شُو ئی عَجَلِ

مُعَلَقِ دِ کُجا اِنداختی دِ سَر مِنِه مَفلوک …ها بابا ، دَرجا رَفتِم دِ پُشتِ سَرِش…هآره خُ دَ ، وقّتی

سرهنگ دستورمِدَه مَگَر مِتونی نَه وِ زِوون بیاری...نه بابا جوُن حاجی، مَ که جُرئَتِشِ نِداشتِم …

هاآرِه بابا ،گُتِم رو چِشِم، بِشش گُتِم چَشم جناب سرهنگ اَلان میام، خداییش دو قَدِ کلَّه مِ گُن

مِخواست بِشِش بِگَه نه ،بِگَه نِمیام… عینِ بُز سَرِمِ اِنداختِم پایین پشتِ سَرِش رَفتِم… چینِه؟… هاره

خُ ، البت کِ بِش گُتِم…چینِه بِش نَگُتِم !؟…خُ هَمو دیه رِژیمِنِه گُتِم، گُتِم جِناب سرهنگ ،رِژیم

عَوَض بیدَه ،شاه فِرار کِردَه  رَفتَه دِ سوراخِ...،ئووَقّت تو ئینجا چِه میکُنی ، ئینجا سی چه پیدات

شُدَه ... ها هَمو، بِش گُتِم جناب سَرهنگ اگر دسِ ئی جماعت بیُفته وِ خِشتَکِت تا پُشتِ پیشونیت

جِّرِش میدَن ،مِنَم سَرِم شُلوغَه ، صد تا وصلَه کاری دِ نُوبَت دارِم نِمِتونِم وِرَت زود بَدوزِمِش.دیه

دُورَه پارتی بازی خِلاص بید .شِنُفتی حاجی ،شاعرمِفَرما ، عامل وِ بازی بازی ، عامل وِ پارتی

بازی کوپِنِا مِنِ دُزدی. شِنُفتی حاجی؟ عاملِ قّندِ شَکَرِنِه مِگَم، خُدا نَدار یَک ریشی هَشتَه ، دو قّدِ

ریشِ حضرتِ عالی...دَری وَری چیه ، مِ مِگِم که،ها، آره،همیطور بِش گُتِم…چینِه؟ …همیطوره

هَمیطور که نه البت ،خُ دو قّدِ سَرِ مِ گُن میخواس ئیطوری با سرهنگ سپه دار حرف بَزِنه…نه،

فامیلی ش یِ چی دیَه بیده قّبلَن ، بعد کِ مِشَه سرهنگ عوضش مُکُنه مِشَه سِپَه دار...اِی دیز اگر

 سِپَهِ نِگَه نَداشتی...خوب گُتِم حاج آقّا،خوشِت اوومد…باشَه باشَه ،بِوَخشید بِوَخشید...خُ، بَفَرما ،

چِ، چِ بِگَم؟ …کدام شُو؟ … اَ، ها ئو شُو…، هیچی دیه،آقایی که شُما باشی ئیما هم راه اُفتادیم دِ

دُنبالش…هوا؟…نه هوا گِمونِم صاف بی ، صاف صاف ،جوره آیینَه…البت بِگم دقّیقِّش یادِم نیس…

دفعه قَّبلی ؟...هاآرِه ، همو ، یادِم میا ،نه ،یادم ...خُ خُدا حاجی مَ یادِم نیسا دیشُو شوم چَ

خوُردِم...دِ گِمونِم خایَه  مرغ خوردِم.جات خالی بی حاجی ،مرغِش اول آخِرِه هرچی

مرغَه ...ها ها ،بوَخشید. گِمونِم دَفعه قّبلی گُتِم بارون بی…ها!...هآرِه ، گمونِم یه نیف نیفِ

بارونی میزد…اَ ،هاره ،بارون بی .سرهنگ گتِم رضا یه بارون بارونی بَخون .شِنُفتی ش، حاجی

 ؟...بارو بارو بارونَ هِی ، دَسِّتِ بِ وِ دَسِم بیارِیم وِ خونَه هِی...البت اگر مِتونسِّم آوازشِ بَخونِم

 خیلی خوب بی...آره حاج آقّا.یادِمَه اولِ کوچه باغا پشت قَّبرستون بیدیم.یادمَه سرهنگ یه دَفعَه

پُشتِشِ کِرد وِ مِ ،روشِه کِرد وِ پرچینِ باغ ،شلوارشِه ،گلابِ قَّمصر دِ ئوروت حاجی ،پَنّج دِیقَّه یِه

نَفَس شاشید . بیشتِر دِ صد دَفه دِ تو ئو باغا سرهنگ قمار کِردَه ،دَستَه مطرِبام سی شادی دِلِش تا

خود صُب زَدن وِ سازُ وُ رقّصیدن...اونِه مَ نِمِدِنِم.مَ فقَّط یادِمَه هَمی کِه پَرچین باغ حبیب لله نِنَه

لیلا نِ دیدِم ، مو وِ تَنِم سیخ واساد…سرهنگ گُت پَ چونَ مِثِ سگ گَرسگ لرز مِزِنی رِضا…ها

 حاج آقّا، جا ئی زخمِ زیر چُونَمِه مِبینی حاجی جو… دِ تو باغ حبیبِ لله نِنَه لیلا ، باغ پشت

غسالخونَنِه مِگِم.مِبینی پوسِ گردِنِم چَسبِسَه زیر چونَه م، همو ئو چارتا تارِ ریشِ کوسه مَم سوختِن

 خداندارا، جون رضا داغ هَشتِن دِ رو حَلقُ وُ حنجره م … تهدیدِم کِردِن که اگر دَفِه یی دیَّه آواز

 بَخونِم خَفَم مُکُنن…یعنی اعدامِم مُکُنن...قّیافه م که خودِش دِ خودِش گُهی بید ، ئی خداندارام بَدتِر

ریدِن  توش.آره حاجی جو،قُّروُونِت بَرِم…ها...؟!