مدتها بود که دستم به کیبورد و نوشتن برای وبلاگ نمی رفت.در این مدت دوست خوبی پیدا کردم که خود وبلاگ نویس است.چندین بار و بارها درباره ی نوشتن وبلاگ حرف زدیم و حرف زدیم.من می گفتم که آن چیزی که از وبلاگ نویسی در ذهن داشته ام ،غلط بوده و ... از این حرفها ... و در آخر اینکه نمی دانم چرا باید اینجا بنویسم .من دلیل نوشتن روی کاغذ را هم به سختی ،گاه به گاه برای خودم می تراشم تا بعد از مدتها گاه قصه ای بنویسم...

بماند...                                                                                                                                      

در طول ماه و هفته ی گذشته دوستانی پیام هایی برای من گذاشتند.عزیزی ،دوستی قدیمی و خوب پیامی گذاشته بود و چند پیام خصوصی از چند دوست دیگر ،در کنار حرفهای دوست وبلاگ نویسم ،سر ذوقم آورد ،شدید و حالا... .                                                                                                                                    

 

بعد از شش ماه به دیدن پدر و مادرم آمده ام ... آمده بودم که یک هفته ،ده روز بمانم ،اما نیت ده روزه ام ،سفری دو سه روزه شده ... یک ماه از خدمتم مانده است ... باید بگذرد...می گذرد ... مثل رود روان....                                      

 تا فرداهای نیامده...

به زودی...